Paweł z Zatora urodził się ok. roku 1395 w Zatorze jako syn mieszczanina zatorskiego Mikołaja. Około 1403 r. rozpoczął naukę w krakowskiej szkole katedralnej, którą ukończył w 1411 r. W tymże roku wpisał się na Wydział Sztuk Wyzwolonych Akademii Krakowskiej. Należał do zdolnych studentów, bowiem stopień bakałarza uzyskał po dwóch latach nauki, zaś w 1415 r. magisterium sztuk wyzwolonych.

Około 1419 r. ówczesny scholastyk kapitulny Jan Szafraniec powierzył Pawłowi z Zatora stanowisko rektora szkoły katedralnej, w której objaśniał on perykopy ewangelii niedzielnych. Rok później rozpoczął naukę prawa kanonicznego, którą uwieńczył doktoratem po blisko dziesięciu latach.

Święcenia kapłańskie przyjął w 1430 r. Jeszcze przed uzyskaniem święceń kapłańskich w 1426 r. arcybiskup gnieźnieński Wojciech Jastrzębiec powołał go na notariusza komisji zajmującej się zbieraniem i badaniem cudów przy grobie królowej Jadwigi. Wówczas Paweł z Zatora miał już godność kustosza kolegiaty
w Skalbmierzu i nadal pełnił funkcję rektora szkoły katedralnej. W latach dwudziestych XV wieku ujawnił się talent kaznodziejski Pawła z Zatora.

Przez 40 lat głosił w Katedrze Wawelskiej kazania w języku polskim w niedziele i święta całego roku oraz
w dni powszednie Wielkiego Postu, a przy innych okazjach także w języku łacińskim. Erygowana w 1454 r. przez biskupa  Zbigniewa Oleśnickiego stała predykatura w Katedrze Wawelskiej, której pierwszym kaznodzieją wystawionym przez Akademię Krakowską był Paweł z Zatora, była pierwszą tego typu instytucją w polskich katedrach i odegrała ważną rolę w rozwoju polskiego kaznodziejstwa i polskiego języka literackiego.
Paweł z Zatora był również powołany do głoszenia kazań podczas ważnych uroczystości. Do tych pamiętnych należą : kazanie wygłoszone w rocznicę śmierci królowej Jadwigi Andegaweńskiej (zachowało się jedno
z nich), oraz odnotowane w kronikach Jana Długosza kazanie wygłoszone po polsku w czasie uroczystości pogrzebowych króla Władysława Jagiełły w kościele Marii Panny w Krakowie.

Do tej pory udało się stwierdzić, iż Paweł z Zatora pozostawił trzy kolekcje kazań: "Sermones de tempore super epistolas dominicales", "Sermones de tempore super ewangelia dominicalia" (Kazania na niedzielę), oraz "Sermones de sanctis et praecipuis" (Kazania na uroczyste dni Świętych Pańskich), a także szereg kazań rozproszonych po rozmaitych rękopisach.

Po uzyskaniu stopnia doktora praw ks. Paweł z Zatora wszedł do grona profesorów Wydziału Dekretów. Pełnił również obowiązki prokuratora majątków kapitulnych, a od 1439 r. generalnego wikariusza diecezji krakowskiej. Jako wikariusz generalny używał własnej pieczęci z wizerunkiem Matki Boskiej w postawie stojącej z Dzieciątkiem Jezus i napisem „S/iggillum/ Pauli de Zator canonici Crac”.

Paweł z Zatora zmarł 9 grudnia 1463 r. Kroniki krakowskie podały wówczas, iż:

                     (…) zmarł mąż sławny
          i nie mający sobie równego w kazaniach polskich do ludu (…).